Mira Ukcenaj
Ka çaste kur njeriu nuk shkon te liqeni për të parë ujin, por për të parë veten. Sipërfaqja e qetë nuk është thjesht pasqyrë e qiellit; ajo bëhet pasqyrë e mendimeve tona, e pyetjeve që mbajmë brenda dhe e heshtjeve që nuk dimë t’i shprehim me fjalë.
Përballë liqenit, njeriu kupton se sa i vogël është dhe njëkohësisht sa i madh mund të bëhet në mendim. Valët e lehta i kujtojnë se jeta nuk është një vijë e drejtë, por një lëvizje e vazhdueshme mes qetësisë dhe trazimit. Natyra nuk flet me gjuhën tonë, por na mëson më shumë se shumë fjalime: pemët na tregojnë durimin, malet qëndrueshmërinë, ndërsa liqeni artin e reflektimit.
Njeriu modern shpesh kërkon përgjigje në zhurmë, por natyra i fsheh ato në heshtje. Kur ulesh buzë një liqeni, koha humbet nxitimin e saj. Atje nuk ka rëndësi sa ke fituar, sa larg ke shkuar apo sa emër ke ndërtuar. Ka rëndësi vetëm fakti se je gjallë, se merr frymë dhe se për pak çaste je pjesë e të njëjtit ritëm me erën, ujin dhe dritën.
Ndoshta kjo është arsyeja pse liqenet na prekin kaq thellë: ato na kujtojnë një të vërtetë të lashtë, se njeriu nuk është zotërues i natyrës, por një fije e saj. Ne vijmë nga e njëjta tokë, ushqehemi nga të njëjtat burime dhe, në fund, kthehemi përsëri tek ajo. Çdo përpjekje për t’u ndarë prej natyrës është një përpjekje për t’u ndarë nga vetvetja.
Prandaj, kur shoh liqenin, nuk shoh vetëm ujë. Shoh kohën që kalon pa u nxituar, qetësinë që nuk ka nevojë të dëshmojë asgjë dhe urtësinë e natyrës që ekziston pa kërkuar duartrokitje. Dhe kuptoj se ndonjëherë kuptimi i jetës nuk gjendet duke pushtuar botën, por duke mësuar të rrish në heshtje pranë saj.
