Performojne: Qamil Gjyrezi, Ahmet Malevia dhe miqte,
Qëllimi:
-Të shprehet emocioni përmes pikturës nën ndikimin e muzikës.
-Të krijohet një atmosferë relaksuese dhe krijuese.
-Të bashkohen muzika, ngjyra dhe imagjinata në një përvojë artistike.
Zhvillimi i performancës:
Dëgjohet shkurt pjesa muzikore para fillimit.
Piktori përgatit materialet dhe përqendrohet.
Muzika fillon dhe pikturimi zhvillohet lirshëm.
Nuk ka rregulla për format dhe ngjyrat; ato lindin nga përjetimi i muzikës. Në fund, piktura prezantohet së bashku me muzikën që e frymëzoi.
Roli i muzikës:
-Ritmi ndikon në lëvizjen e dorës dhe të penelit.
-Melodia ndikon në emocion dhe në zgjedhjen e ngjyrave.
-Intensiteti i muzikës mund të ndryshojë ritmin e punës.
Kohëzgjatja:
30–60 minuta, sipas kohëzgjatjes së programit muzikor.
Mesazhi:
Çdo pikturë është një përjetim personal. Muzika nuk dikton se çfarë duhet të pikturohet, por krijon një hapësirë ku emocionet mund të marrin formë përmes ngjyrave. Kjo performancë është e përshtatshme për galeri arti, shkolla, qendra kulturore dhe aktivitete të terapisë përmes artit. Ajo mund të realizohet si individualisht, ashtu edhe në grup.
Terapinë e artit me zërin.
Koncepti ‘Ngjyrat që dëgjojnë muzikë’ bashkon Terapinë e artit me zërin me kromesthezinë (sinestezinë tingull-në-ngjyrë), duke u lejuar pjesëmarrësve të përkthejnë stimujt dëgjimorë direkt në shprehje vizuale. Ai shërben si një medium i fuqishëm për përpunimin e emocioneve të bllokuara, duke anashkaluar gjuhën dhe duke stimuluar qendrat emocionale të trurit.
Muzika dhe pikturimi: një interpretim semiotik i performancës artistike
Muzika mund të ndikojë ndjeshëm në procesin e pikturimit, duke krijuar një hapësirë ku tingulli shndërrohet në shenjë vizuale. Ritmi ndikon kryesisht në gjestin e dorës, në energjinë e penelit dhe në organizimin e formave, ndërsa melodia ndikon në gjendjen emocionale, në përzgjedhjen e ngjyrave dhe në atmosferën e veprës.
Semiotikisht, tingulli bëhet një sistem ‘shenjash’ që përkthehet në ngjyra, vija dhe kompozim.
Kështu, piktura nuk ilustron muzikën, por ndërton një tekst të ri artistik, ku shenjat muzikore marrin formë vizuale. Është e këshillueshme që piktori ta dëgjojë veprën muzikore të paktën një herë përpara se të fillojë pikturimin, për të kuptuar strukturën, klimën emocionale dhe zhvillimin e saj. Më pas muzika mund të vazhdojë të luhet gjatë gjithë procesit krijues, duke ruajtur dialogun midis dëgjimit dhe krijimit. Një seancë performative mund të zgjasë nga 30 deri në 90 minuta, ose edhe sa zgjat vetë vepra muzikore nëse synohet që piktura të ndërtohet paralelisht me kohën e interpretimit muzikor.
Në këndvështrimin semiotik, kjo performancë paraqet një transformim të shenjave nga sistemi akustik në sistemin vizual, duke krijuar një komunikim ndërmjet muzikës, pikturës dhe publikut.
Ky proces artistik komunikimi mund të titullohet:
“Semiotika e performancës: Nga tingulli muzikor te shenja piktorike”
“Dialogu semiotik ndërmjet muzikës dhe pikturës”
“Ritmi, melodia dhe ngjyra: një interpretim semiotik i krijimit artistik”.
