Shkruan Zef Ndreka
Kur Dom Palaj u solidarizua me protestuesit dhe foli publikisht për prishjen e investimeve në Theth, për shumëkënd ky ishte një sinjal se pakënaqësia po merrte përmasa më të gjera se politika e zakonshme.
Dhe kjo ndodhi dhe po vazhdon, pavarësisht oshilacioneve. Sepse zëra me autoritet moral po ndihen të detyruar të reagojnë dhe kjo tregon se shqetësimi publik është bërë shumë i dukshëm.
Shpesh thuhet se “ujërat e qeta shembin edhe urat”, një shprehje kjo që nënkupton se pakënaqësia e grumbulluar mund të prodhojë pasoja të papritura.
Ndërkohë, protestat qytetare janë shtrirë në zona të ndryshme të vendit: në Rrjollë, Vlorë, Fushë-Arrëz, Divjakë, Tiranë, Skrapar e Fier. Arsyet janë të ndryshme, por në thelb lidhen me pakënaqësitë ndaj mënyrës së qeverisjes, ndaj arrogancës së pushtetit, ndaj kërkesave për reformimin e pushtetit vendor dhe luftën kundër korrupsionit.
Kjo, pavarësisht përpjekjeve të grupeve të ndryshme radikale, fetare, apo antishqiptare për ti orientuar ose përvetësuar këto protesta për interesat e tyre.
Pas 66 ditësh protestash qytetare, pyetja mbetet ende e hapur:
a e ka kuptuar politika mesazhin që po japin qytetarët?
Dhe mbi të gjitha, edhe sa mund të zgjasë kjo gjendje pa një dialog serioz dhe pa përgjigje konkrete ndaj shqetësimeve të ngritura?
