Shkruan Albert Vataj
Druejm me ken t’hapun e me i ba vend n’përkundjen e njatyne trokitjeve qi na çojnë te dhimbja, ma me ngut se te gazmimi, njatyne gulçeve qi na kallzojnë se sa vuajtje ju deshtën njatij shpirti me i blatu shenjtnis së altarit, ku naltsue n’hy asht zemra, njaty ku përulena e lutena, ku rrëfehena e shperblye jena hyjnisht.
Druej se njaj dry qi mban t’kyçun shpirtin, botës i’a ndal frymën e hapin i’a kput turrit.
Tan qiejt, don e s’druen, i rrxon në ngulmin e shkujdesun t’fluturimeve qi na mëkojnë liri e andrra, tamëltim ndjenjash e trazim zjarrmëtar epshesh.
Druej, ka nji jetë qi e due çlirimin e shpirtit, siç don syni dritën me pa, pikllimi dhembjen me kja, andja andrrën me gazmue, kurmi llavën me vërshu.
Duj dhe druj, ti zemër qi shpirtin tem robnue mbajte ka mot, ti tik-tak qi gjimove e m’çove pesh, tue m’përpush si n’andje njashtu edhe n’liri, ti zjarm qi m’drite tue m’djeg e n’hi mbane Hy me u ndi, me u naltsue n’hovin e pasionit, si tue u deh n’prehnin e yjsisë.
Tash s’druej ma, se ndry mbet kyçun njaj shpirt, se çlirt kam andrrimet e qiellin qi i bahet pend këtyne krahve, ngashërimi prushun n’dëshirim, qi e rrok me tan zemër njat frym, njat afsh qi shpërthen n’t’amlat puthje e prehje dëshirimi, tue e mylmy me pika loti.
Tash e mbas, tash qi u lind nji andje prej andrres me ty, prej dritet e diellit endun, shend n’nji shpend lirie krah’hapun, tash e mbas, prej tana drojeve mbes çlirt e krejt robnimeve, tash qi due me m’dasht njajt si un’ s’kam pse dru me t’dasht me tan zemër.
Koha e ka ndryshk kyçin ku ndry mbajta njat shpirt, njat frymëmarrje qi sot don me ken e lirë, se s’drun me u ndry n’nji zemër qi asht përplot e mbushun me qiell e me det, me dëshirime e andrra.
S’druej ma robnimit të shpirtit, se s’ka dry qi mban t’mbyllun nji zemër qi t’don me tan shpirt.
