Shkruan Kreshnik Marku
Gregori u lind rreth vitit 540 në Romë. Në moshën tridhjetë vjeçare arriti të bëhët prefekt i Romës. Ishte simpatizues i madh i krishterimit dhe e nderonte fenë e krishterë. Kështu arriti që t`i ngritë gjashtë kuvende në rrethin e Sicilisë, ndërsa të shtatin e ngriti në Romë. E emëroi me emrin e shën Andreut. Nuk kalon shumë kohë, edhe vetë hyn në kuvend, duke i braktisur të gjitha vlerat materiale dhe të mirat e kësaj bote. Tek Gregori shenjtëria dhe dituria shumë shpejt marrin hov të madh. Për meshtar e shuguron papa Benedikti I. , ndërsa papa Pelagi II. në vitin 579 e dërgon për nunc në Konstantinopojë. Pas vdekjes së papës kthehet prapë në vendlindje dhe i bëhët një pritje madhështore nga bashkëvendasit. Këtu shugurohet për ipeshkëv, pastaj emërohet papë dhe në selinë e shën Pjetrit qëndron katërmbëdhjetë vite. Koha në të cilën sherbeu si papë ishte kohë e vështirë, sepse murtaja kishte vërshuar shumë pjesë të botës dhe ajo merrte jetën e shumë njerëzve. Kësaj sëmundje i bashkangjitej edhe varfëria e madhe. Edhe nga varfëria vdisnin shumë njerëz. Në pikëpamjen politike Roma ishte e kërcënuar në njërën anë nga langobardët, ndersa në pikëpamjen fetare Kisha ishte e kërcënuar nga Bizanti dhe ishte në rrezik për t`u ndarë.
Papa Benedikti jep urdhër të zhvilloheshin procesione në nder e lavd shën Markut dhe për merkulli nuk shkon shumë dhe kjo sëmundje zhduket. Ndërsa me langobardët deshi Zoti dhe u lidh një marrëveshje dhe kështu u krijua një paqe politike. Kur patriarku i Konstantinopolit, Gjoni eremit, merr titullin e patriarkut ekumenik dhe me të dëshiron të vijë deri tek ndonjë primat i mbarë Kishës, Papa Gregori heq dorë nga emërtimi universalis papa dhe merr një emër tjetër: servus servorum Dei (shërbëtor i shërbëtorëve të Zotit). Ky emërtim për papën përdoret edhe sot e kësaj dite, për të treguar se papa i nënshtrohet Zotit dhe është në shërbim të njerzëve.
Gregori ishte njeri pendestar dhe asket i madh. Për këtë arsye thonë se gjithnjë ishte i sëmurë. E mundonte shumë veten kur meditonte mbi mundimet e Jezu Krishtit, duke dashur që së paku aq sa është e mundur t`u bashkohet dhimbjeve dhe vuajtjeve të tija.
Vdiq më 12. 03. 604.
Festën ia festojmë më 3 shtator (sepse më 3. 9. 590. u emërua për papë).
Veprat
a) Registrum epistularum – Përmbledhje letrash. Këto letra janë gjithësejt 854 që nga pontifikati i tij. Ai këtu flet për syçeltësinë e bariut, dashurinë e atit, shkathtësinë në diplomaci në qytetin e amshuar. Letrat u janë drejtuar perandorëve, ipeshkvijve, abatëve dhe laikëve.
b) Regula pastoralis – Rregulla baritore. Kjo letër i drejtohet ipeshkvit të Ravenës për jetën dhe veprimtarinë e klerikëve dhe mbi meditimin e përditshëm për dobësitë njerëzore që në këtë mënyrë të përmirësohen gjithnjë e më tepër për t`i përlqyer Zotit dhe për të mirën e njerzëve që u janë në shërbim.
Për faljen e mëkatëve Gregori kërkon pendimin dhe rrëfimin.
Gregori në saje të punës që bëri dhe jetës shpirtërore në pendesë mbeti i madh për Kishën.
