Shkruan Albert Zadrima
T’i drejtohesh Presidentit të SHBA në një forum për paqen në Gaza, jashtë rendit të ditës dhe jashtë koordinimit institucional, nuk është trimëri.
Është devijim konteksti.
Diplomacia nuk është mikrofon i lirë për protagonizëm personal. Është arkitekturë interesi kombëtar.
Presidentja e Kosovës ishte aty. Me dinjitet. Me përfaqësim institucional.
Kjo është diferenca mes shtetit dhe spektaklit.
Moral publik apo fjalor banal
Kur analiza politike reduktohet në metafora anatomike, niveli bie aty ku fillon vulgariteti.
Shteti nuk përfaqësohet me zhveshje retorike.
Kush ngatërron brutalitetin me guximin, ngatërron zhurmën me forcën.
Një kryeministër nuk matet me “bole”, por me vizion, me konsistencë, me kredibilitet ndërkombëtar.
Dhe kredibiliteti nuk ndërtohet me batuta, por me koherencë.
Përfaqësim apo zhvendosje debati
Kur një lider ndërkombëtar ka përmendur çështje serioze si McGonigal, korrupsioni, lidhjet e errëta, zhvendosja e temës nuk është strategji, është mbijetesë.
Diplomacia e pjekur përballet me dosjet. Nuk i maskon me skenografi.
Gjermania ishte promotore e Gjykatës Speciale.
BE e konsideron atë pjesë të arkitekturës së drejtësisë ndërkombëtare.
Të godasësh publikisht një mekanizëm ndërkombëtar pa konsultim, nuk është forcë. Është izolim.
Europa sheh seriozitet, jo show.
SHBA sheh qëndrueshmëri, jo improvizim.
Disa të vërteta të thjeshta
Trimëria pa kosto është folklor.
Diplomacia pa koordinim është aventurë.
Protagonizmi pa përmbajtje është boshësi.
Shteti nuk është skenë.
Interesi kombëtar nuk është instrument për duartrokitje personale.
Kur lideri kërkon vëmendje për vete, vendi paguan faturën.
Europa nuk impresionohet nga retorika e zhveshur.
Ajo vlerëson maturinë, koherencën dhe respektin për institucionet.
➖Politika serioze nuk bërtet. Ndërton.
Dhe kush zgjedh të jetë protagonist i përhershëm, rrezikon të mbetet vetëm spektator i rënies së vet.
