Shkruan Veronike Shkreli Pepushaj
Qasje…
Duke ec, pa, ndjerë e duke mendu,
Mendja gabim n’kahje, m’ka mbajtë,
Sa e harruar, në vete u ndieva, ligsht,
Si nuk pashë, rrugëtova gabimisht,
Mbajtë më ka peng kalimi nëpër shtigje,
Të përçoj aty ,atë që qe, jetoi e jeton,
E druaj të t’them, lëndimin si me lëshu,
Me vete e pëshpëriste si zashem…
E mirë mu duk mua, gjëja e kuptimtë,
Sepse, aty ku jeton e gjithë ajo e shejtë,
Jo, anjeherë s’ka me u pranu, rrënimi,
Mos, thash me vete, se zanin se ngrita,
Por, ku e verteta ngulë rrënjë ka,
Qëndron e bindur mirësia adap,
Më mirë, bëju mik n’shtegtimin e sajë!
