Shkruan Leo Nika
E ke të kotë
Nëse nuk mundesh të më dashurosh
Botën s’të lë që ta shkatërrosh
Dhe sikur shpirtin të ma sosësh
Qiellin s’të lë të ma plagosësh
Dhe nëse më bën të qaj me lot
Detin e kaltër s’e than dot
Dhe sikur fortë të bërtasësh
Yjet s’të lejoj të mi vrasësh
Nëse përdor harresën e mizorisë
Unë jam nën mbrojtjen perendisë
Ti nuk më bën dot që të vuaj
Kur je e huaj për vetën tuaj
Ti nuk shtiresh dot sikur më do
S’e kam zotin që më shiko
Ti u përpoqe ti nxish dhe retë
Pa e ditur që je djalli vetë
Kaq të madhe e ke djallëzinë
Sa ke neveritur dhe perendinë
Djallëzia juaj s’ka të sosur
Unë s’kam shkak për tu brengosur
Unë ty s’do të imitoj
S’e shpirtërat s’i kemi njësoj
Ti je ti unë jam veç unë
Ndryshimi është i madh shumë
Sa hap derën futet era
Dhe për mua po vjen pranvera
Po vjen një pranverë e bukur
Për këtë pranverë shumë jam lutur
Si Krishtit në Kishë jam lutur
Për këtë ditë kaq të bukur
Zoti dëshirën ma plotësoj
Ngrohtë në gjirin e tij do qëndroj
